نقش نشاط معنوی در رضایت‌مندی زناشویی و نگرش به فرزند آوری در زوجین

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران

2 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه غیرانتفاعی ایوانکی، سمنان، ایران.

3 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران.

4 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

5 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی عمومی، واحد آمل، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران.

چکیده

هدف: عوامل متعددی در نگرش به فرزند آوری و رضایتمندی زوجین نقش دارند، لذا مطالعه حاضر باهدف بررسی نقش نشاط معنوی در رضایت‌مندی زناشویی و نگرش به فرزند آوری در زوجین انجام شد.
مواد و روش: روش پژوهش توصیفی- همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل تمامی زوجین تازه ازدواج‌کرده مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره غرب شهر تهران در سال 1401 بودند که ۱۵۰ نفر پس از بررسی ملاک­های ورود و خروج به مطالعه با روش نمونه‌گیری هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب شدند؛ و به پرسش‌نامه‌های نشاط معنوی چیریان و افروز (1395)، رضایت زناشویی فاورز و السون (1993) و نگرش به باروری و فرزند آوری سودربرگ و همکاران (2013) پاسخ دادند. داده‌های این پژوهش با استفاده از روش‌های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه و با کمک نرم‌افزار آماری SPSS نسخه 22 تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که همبستگی مثبت و معنی‌داری بین نشاط معنوی با رضایت‌مندی زوجین (۵8/0=r) و نگرش به فرزندآوری (۵۹/0=r) وجود داشت و نشاط معنوی، ۳۴ درصد از واریانس رضایت مندی زناشویی و ۳7 درصد از واریانس نگرش به فرزند آوری را پیش‌بینی می‌کند.
نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش اهمیت و توجه بیشتر دست‌اندرکاران حوزه جمعیت‌شناسی و سلامت را به نقش نشاط معنوی در رضایت‌مندی زناشویی و نگرش به فرزند آوری می‌طلبد.

کلیدواژه‌ها